แก้วเจ้าจอม

แก้วเจ้าจอม เป็นไม้ต้นต่างถิ่นที่มีความโดดเด่นทั้งด้านความงาม ประวัติศาสตร์ และภูมิปัญญาการใช้เป็นสมุนไพร มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Guaiacum officinale L. อยู่ในวงศ์ Zygophyllaceae ชื่อสามัญ Lignum vitae หรือ Guaiac wood เนื้อไม้มีความแข็งและหนาแน่นมาก ส่วนยางไม้และเนื้อไม้มีประวัติการนำมาใช้ในตำรับสมุนไพรพื้นบ้านหลายพื้นที่ โดยเฉพาะการใช้เป็น ยาขับเสมหะ ยาระบาย และใช้เกี่ยวกับอาการอักเสบ อย่างไรก็ตาม หลักฐานทางคลินิกสมัยใหม่สำหรับการใช้รักษาโรคโดยตรงยังมีจำกัด

ข้อมูลพื้นฐานของสมุนไพร

ชื่อสมุนไพร: แก้วเจ้าจอม
ชื่อวิทยาศาสตร์: Guaiacum officinale L.
ชื่อวงศ์: Zygophyllaceae
ชื่อสามัญ: Lignum vitae, Guaiac wood, Roughbark lignum vitae
ชื่ออื่น: แก้วจุลจอม, ต้นน้ำอบฝรั่ง
ลักษณะการใช้ประโยชน์: เป็นไม้ประดับ ไม้ให้ร่มเงา ไม้เนื้อแข็ง และมีประวัติการใช้เป็นสมุนไพร
ถิ่นกำเนิด: เขตอเมริกาเขตร้อนและหมู่เกาะแคริบเบียน
สถานะในประเทศไทย: เป็นพืชต่างถิ่นที่นำเข้ามาปลูกในประเทศไทย

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

ลำต้น: เป็นไม้ต้นขนาดเล็กถึงขนาดกลาง ไม่ผลัดใบ สูงโดยทั่วไปประมาณ 10–15 เมตร ลำต้นและกิ่งมีความแข็งมาก เปลือกต้นสีเทาเข้มหรือเทาดำ กิ่งมีข้อพองเป็นปุ่ม ๆ เรือนยอดกลมและค่อนข้างหนาทึบ
ใบ: เป็นใบประกอบแบบขนนกปลายคู่ เรียงตรงข้าม มีใบย่อยประมาณ 2–3 คู่ ใบย่อยไม่มีก้าน รูปรี รูปไข่กลับ หรือรูปไข่กว้าง ปลายมน ขอบใบเรียบ เนื้อใบค่อนข้างหนาและผิวด้านบนเป็นมันสีเขียวเข้ม
ดอก: ออกเป็นกระจุกบริเวณปลายกิ่งหรือซอกใบ โดยทั่วไปมีประมาณ 3–4 ดอกต่อกระจุก ดอกมี 5 กลีบ สีฟ้าอมม่วงหรือสีฟ้าคราม และจะซีดลงเมื่อดอกใกล้โรย มีเกสรเพศผู้ 10 อัน
ผล: เป็นผลแห้งแตก รูปร่างคล้ายหัวใจแบน มีครีบหรือปีกประมาณ 2 ข้าง เมื่อแก่มีสีเหลืองถึงสีส้ม ภายในมีเมล็ดรูปรี
เมล็ด: มีลักษณะรูปรี และมีเยื่อหุ้มเมล็ดสีแดงตามข้อมูลพรรณพฤกษศาสตร์ของไทย
เนื้อไม้: มีความแข็ง หนัก และทนทานสูง จนเป็นที่มาของชื่อสามัญ Lignum vitae ซึ่งมีความหมายในเชิง “ไม้แห่งชีวิต”

ถิ่นกำเนิดและการกระจายพันธุ์

ถิ่นกำเนิด: มีถิ่นกำเนิดในเขตร้อนของทวีปอเมริกา ตั้งแต่ฟลอริดา อเมริกากลาง ไปจนถึงเวเนซุเอลาและเปรู รวมทั้งบริเวณหมู่เกาะแคริบเบียน
การกระจายพันธุ์: พบในพื้นที่เขตร้อนและกึ่งเขตร้อน และมีการนำไปปลูกเป็นไม้ประดับในหลายประเทศ
ในประเทศไทย: เป็นไม้ต่างถิ่นที่นำเข้ามาปลูก โดยมีข้อมูลว่าพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงนำมาจากเกาะชวา ประเทศอินโดนีเซีย และทรงปลูกในบริเวณวังสวนสุนันทา

การปลูกและการขยายพันธุ์

สภาพแสง: ควรปลูกในบริเวณที่ได้รับแสงแดดจัดหรือแสงแดดเต็มวัน
ดิน: เหมาะกับดินร่วนที่ระบายน้ำได้ดี ไม่ควรมีน้ำขัง
การให้น้ำ: ต้องการน้ำในระดับปานกลาง โดยควรปรับตามสภาพดินและสภาพอากาศ
การขยายพันธุ์: นิยม เพาะเมล็ด และสามารถขยายพันธุ์ด้วยการตอนกิ่งได้
การเพาะเมล็ด: เป็นวิธีที่มีข้อมูลสนับสนุนว่าเหมาะสมสำหรับการขยายพันธุ์ เนื่องจากต้นสามารถติดเมล็ดได้และเมล็ดมีเปอร์เซ็นต์การงอกที่เหมาะสม
การปลูกเพื่อเป็นไม้ประดับ: สามารถปลูกกลางแจ้งและปล่อยให้เจริญเป็นไม้ต้น หรือควบคุมทรงพุ่มให้เป็นไม้ประดับขนาดเล็กได้

ส่วนที่ใช้เป็นยา

ยางไม้หรือชันจากไม้: มีประวัติการใช้เป็นสมุนไพร เช่น ขับเสมหะ ระบาย และใช้เกี่ยวกับอาการอักเสบ
แก่นหรือเนื้อไม้: มีรายงานการใช้ในภูมิปัญญาเป็นยาขับเหงื่อ ขับเสมหะ และยาระบาย
เปลือก: มีรายงานการใช้เป็นยาระบาย
ดอก: มีรายงานการใช้เป็นยาระบายและใช้ชงเป็นเครื่องดื่มในภูมิปัญญาบางพื้นที่
ใบ: มีข้อมูลการใช้พื้นบ้านโดยนำมาคั้นเพื่อรับประทานแก้อาการท้องเฟ้อ

สรรพคุณทางสมุนไพร มีการใช้ตามภูมิปัญญา

ยางไม้: ใช้เป็น ยาขับเสมหะ และใช้ในตำรับพื้นบ้านสำหรับอาการเจ็บคอ ต่อมทอนซิลอักเสบ และหลอดลมอักเสบ
ยางไม้และเนื้อไม้: มีประวัติการใช้เป็น ยาระบาย และ ขับเหงื่อ
ยางไม้: มีการใช้เกี่ยวกับ อาการข้ออักเสบและอาการปวดจากการอักเสบ
เปลือกและดอก: ใช้เป็น ยาระบาย
ดอก: มีข้อมูลภูมิปัญญาการชงเพื่อบำรุงกำลัง
ใบ: มีรายงานการใช้พื้นบ้านเพื่อบรรเทา อาการท้องเฟ้อ

หมายเหตุด้านการแพทย์: สรรพคุณข้างต้นเป็นข้อมูลจากภูมิปัญญาและเอกสารสมุนไพร ไม่ควรตีความว่าเป็นข้อบ่งใช้ทางการแพทย์ที่ได้รับการยืนยันแล้วทั้งหมด เนื่องจากหลักฐานทางคลินิกในมนุษย์ของ Guaiacum officinale ยังมีจำกัด

วิธีใช้

ตามภูมิปัญญา: มีการนำยางไม้หรือเนื้อไม้มาเตรียมเป็นยาสมุนไพรในรูปแบบต่าง ๆ เช่น การต้ม การชง หรือการเตรียมเป็นสารสกัด
การใช้เพื่อระบบทางเดินหายใจ: มีประวัติการใช้ยางไม้เป็นยาขับเสมหะและใช้สำหรับอาการระคายคอหรือหลอดลม
การใช้ภายนอก: มีข้อมูลพื้นบ้านเกี่ยวกับการนำส่วนของพืชมาใช้กับบาดแผล
ข้อควรระวัง: ไม่ควรนำข้อมูลวิธีใช้แบบพื้นบ้านไปกำหนดขนาดรับประทานเอง เพราะยังไม่มีขนาดมาตรฐานสำหรับการรักษาโรคในคนที่ได้รับการยืนยันอย่างเพียงพอ

สารสำคัญ

สารสำคัญที่มีการศึกษาจาก ยางหรือเรซินของแก้วเจ้าจอม (guaiac resin) ได้แก่กลุ่ม ลิกแนน (lignans) และสารประกอบฟีนอลิกหลายชนิด โดยมีรายงานการแยกสารสำคัญ เช่น

Dehydroguaiaretic acid
(+)-trans-1,2-dihydrodehydroguaiaretic acid
Furoguaiaoxidin
Meso-dihydroguaiaretic acid
Furoguaiacin หรือ α-guaiaconic acid
Nectandrin B

งานวิจัยพบว่าลิกแนนทั้ง 6 ชนิดจาก guaiac resin สามารถลดการสร้าง nitric oxide (NO) ในเซลล์ตับหนูที่ถูกกระตุ้นด้วย IL-1β ในการทดลองระดับเซลล์

งานวิจัยและหลักฐานทางวิทยาศาสตร์

งานวิจัยระดับห้องปฏิบัติการพบว่า ลิกแนนจาก guaiac resin สามารถลดการสร้าง nitric oxide ในเซลล์ตับที่ถูกกระตุ้นด้วยสารก่อการอักเสบ IL-1β ซึ่งสนับสนุนความเป็นไปได้ของฤทธิ์ต้านการอักเสบ แต่ยังไม่ใช่หลักฐานยืนยันประสิทธิผลในการรักษาโรคในมนุษย์
การศึกษาในสัตว์ทดลองพบว่าสารสกัด G. officinale มีฤทธิ์ต้านการอักเสบในแบบจำลองการอักเสบและข้ออักเสบ โดยฤทธิ์ของสารสกัดปรากฏชัดเจนที่ขนาดทดลองบางระดับ
การศึกษาปี ค.ศ. 2014 ในสัตว์ทดลองรายงานผลเกี่ยวกับฤทธิ์ต้านข้ออักเสบและต้านอนุมูลอิสระของผลิตภัณฑ์ Guaiacum officinale ในบริบทของโฮมีโอพาธี แต่ผลดังกล่าวไม่ควรนำมาใช้ยืนยันประสิทธิผลของสมุนไพรในคนโดยตรง
งานวิจัยด้านเครื่องสำอางปี ค.ศ. 2024 พบว่าสารสกัด G. officinale ร่วมกับ Rhodomyrtus tomentosa มีศักยภาพลดตัวชี้วัดการอักเสบในเซลล์และช่วยปรับสภาพสิวในการศึกษาทางคลินิกขนาดเล็ก แต่เป็นการศึกษาผลิตภัณฑ์ผสม ไม่ใช่หลักฐานสำหรับการรับประทานแก้วเจ้าจอมเพื่อรักษาโรค

การศึกษาทางเภสัชวิทยา

จากการศึกษาที่มีอยู่พบแนวโน้มของฤทธิ์ทางเภสัชวิทยาหลายด้าน ได้แก่

ฤทธิ์ต้านการอักเสบ: สารสกัดและลิกแนนบางชนิดมีผลต่อกระบวนการสร้าง nitric oxide และตัวชี้วัดการอักเสบในการทดลอง
ฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระ: มีรายงานในแบบจำลองสัตว์ทดลองและการทดลองในห้องปฏิบัติการ
ฤทธิ์ต้านจุลชีพและต้านเชื้อรา: มีการรายงานในเอกสารทางเภสัชวิทยา แต่หลักฐานแตกต่างกันตามส่วนของพืชและวิธีสกัด
ฤทธิ์ต่อการอักเสบของข้อ: มีผลในแบบจำลองสัตว์ทดลองบางชนิด แต่ยังจำเป็นต้องมีการศึกษาทางคลินิกที่มีคุณภาพสูงเพิ่มเติม

ความปลอดภัย

ข้อมูลความปลอดภัยของ แก้วเจ้าจอม ในมนุษย์ยังมีจำกัด โดยเฉพาะการรับประทานสารสกัดเข้มข้นหรือการใช้เป็นเวลานาน จึงไม่ควรถือว่าการเป็นพืชสมุนไพรหมายถึงมีความปลอดภัยในทุกขนาด

มีข้อมูลว่าผลิตภัณฑ์จาก guaiac wood และ resin อาจมีผลคล้ายยาขับปัสสาวะ และมีความเป็นไปได้ที่จะเกิดปฏิกิริยากับยาบางชนิด โดยเฉพาะ ลิเทียม

นอกจากนี้ การทดลองในสัตว์พบว่าการให้สารสกัดน้ำร้อนของ G. officinale ในขนาดทดลองมีผลต่อการตั้งครรภ์และการพัฒนาของตัวอ่อน จึงควรใช้หลักความระมัดระวังเป็นพิเศษในหญิงตั้งครรภ์

ข้อห้ามใช้

หญิงตั้งครรภ์: ควรหลีกเลี่ยงการใช้แก้วเจ้าจอมในรูปแบบสารสกัดหรือยาสมุนไพร เนื่องจากมีข้อมูลจากสัตว์ทดลองเกี่ยวกับผลต่อการตั้งครรภ์
หญิงให้นมบุตร: เนื่องจากข้อมูลความปลอดภัยยังไม่เพียงพอ ควรหลีกเลี่ยงการใช้ในรูปแบบสารสกัดเข้มข้น
ผู้แพ้พืชหรือสารจากยางไม้: ควรหลีกเลี่ยงหากเคยมีอาการแพ้
การใช้ขนาดสูงหรือเป็นเวลานาน: ควรหลีกเลี่ยงการใช้เอง เนื่องจากยังขาดข้อมูลความปลอดภัยระยะยาวที่เพียงพอ

ปฏิกิริยาระหว่างสมุนไพรกับยา

ลิเทียม (Lithium): มีข้อมูลว่าผลิตภัณฑ์จาก guaiac wood หรือ resin อาจมีฤทธิ์คล้ายยาขับปัสสาวะ ซึ่งอาจลดการกำจัดลิเทียมออกจากร่างกายและเพิ่มระดับลิเทียมในเลือด จึงควรหลีกเลี่ยงการใช้ร่วมกันโดยไม่ได้รับคำแนะนำจากแพทย์หรือเภสัชกร
ยาขับปัสสาวะและยาอื่น ๆ: เนื่องจากข้อมูลทางคลินิกยังไม่เพียงพอ ผู้ที่ใช้ยาประจำควรปรึกษาแพทย์หรือเภสัชกรก่อนใช้สารสกัดแก้วเจ้าจอม โดยเฉพาะการใช้ในขนาดเข้มข้น

การใช้ในอาหาร

Guaiac resin หรือ gum guaiacum มีสถานะเป็นวัตถุเจือปนอาหารในระบบสากล โดยมีเลข INS 314 และจัดอยู่ในกลุ่มสารต้านออกซิเดชัน ทั้ง WHO/JECFA และ Codex Alimentarius มีข้อมูลเกี่ยวกับการใช้ guaiac resin ในอาหารบางประเภท

อย่างไรก็ตาม การที่ guaiac resin มีการใช้เป็นวัตถุเจือปนอาหารในระบบมาตรฐานอาหาร ไม่ได้หมายความว่าส่วนต่าง ๆ ของต้นแก้วเจ้าจอมสามารถนำมารับประทานเป็นอาหารหรือใช้แทนยาสมุนไพรได้โดยตรง

การใช้ในผลิตภัณฑ์

ผลิตภัณฑ์สมุนไพร: มีประวัติการนำ guaiac resin หรือส่วนของไม้มาใช้ในตำรับสมุนไพร
ผลิตภัณฑ์โฮมีโอพาธี: มีผลิตภัณฑ์ที่ใช้ Guaiacum officinale resin เป็นส่วนประกอบ แต่การใช้ดังกล่าวเป็นบริบทของโฮมีโอพาธี และไม่ควรนำมาเทียบเท่ากับหลักฐานประสิทธิผลของยาสมุนไพรตามมาตรฐานการแพทย์ปัจจุบัน
ผลิตภัณฑ์เครื่องสำอาง: มีงานวิจัยเกี่ยวกับการใช้สารสกัด G. officinale ร่วมกับพืชชนิดอื่นในผลิตภัณฑ์สำหรับผิวที่มีสิวและรอยแดง
ผลิตภัณฑ์ไม้: เนื้อไม้มีความแข็งและทนทานสูง จึงมีประวัติการนำไปทำชิ้นส่วนเรือ รอก ด้ามเครื่องมือ และผลิตภัณฑ์ที่ต้องการความแข็งแรง

การเก็บเกี่ยวและการเก็บรักษา

ไม้และแก่นไม้: ควรเก็บจากต้นที่มีอายุเหมาะสมและผ่านการคัดแยกชนิดพืชอย่างถูกต้อง
ยางหรือเรซิน: ควรเก็บและเตรียมภายใต้สภาพที่ป้องกันความชื้น สิ่งสกปรก และการปนเปื้อน
การเก็บรักษาวัตถุดิบ: ควรเก็บในภาชนะปิดสนิท สะอาด แห้ง และป้องกันแสงและความร้อน
เนื่องจากแก้วเจ้าจอมเป็นพืชที่มีสถานะด้านการอนุรักษ์และอยู่ภายใต้การควบคุมการค้าระหว่างประเทศ จึงควรหลีกเลี่ยงการเก็บจากธรรมชาติและเลือกใช้วัตถุดิบจากแหล่งปลูกที่ถูกต้อง

ภูมิปัญญาท้องถิ่น

แก้วเจ้าจอมมีประวัติการใช้เป็นสมุนไพรในภูมิภาคที่เป็นถิ่นกำเนิด โดยเฉพาะการใช้ ยางไม้และเนื้อไม้ สำหรับอาการเกี่ยวกับระบบทางเดินหายใจ อาการอักเสบ และการขับถ่าย นอกจากนี้ยังมีข้อมูลภูมิปัญญาในประเทศไทยที่ระบุการใช้ยางไม้เป็นยาขับเสมหะ ยาระบาย และแก้อาการอักเสบ รวมถึงการใช้เปลือกและดอกเป็นยาระบาย

ประวัติและวัฒนธรรม

แก้วเจ้าจอมมีความเกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์ไทยในสมัย พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 โดยมีข้อมูลว่าทรงนำต้นไม้ชนิดนี้กลับมาจากเกาะชวา ประเทศอินโดนีเซีย และทรงนำมาปลูกในบริเวณพระราชอุทยานวังสวนสุนันทา

ต่อมามีการเรียกชื่อว่า แก้วจุลจอม และภายหลังศาสตราจารย์เต็ม สมิตินันทน์ ได้ใช้ชื่อ แก้วเจ้าจอม ซึ่งเป็นชื่อที่ใช้กันในปัจจุบัน

แก้วเจ้าจอมยังมีความสำคัญในฐานะ ต้นไม้และดอกไม้สัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา และถือเป็นไม้ที่มีความผูกพันกับประวัติศาสตร์ของวังสวนสุนันทา

สถานะการอนุรักษ์

Guaiacum officinale ถูกประเมินโดย IUCN ว่าอยู่ในสถานะ Endangered (EN) หรือใกล้สูญพันธุ์ โดยการประเมินที่ Kew อ้างอิงระบุเป็น EN A2d และชนิดนี้อยู่ใน CITES Appendix II ซึ่งหมายถึงการค้าระหว่างประเทศอยู่ภายใต้การควบคุม

สถานะดังกล่าวมีความสำคัญต่อการใช้ประโยชน์จากเนื้อไม้และผลิตภัณฑ์จากธรรมชาติ ควรสนับสนุนการปลูกและการใช้วัตถุดิบจากแหล่งที่ถูกกฎหมายแทนการเก็บจากป่าธรรมชาติ

ข้อมูลอนุกรมวิธาน

อาณาจักร (Kingdom): Plantae
ไฟลัม (Phylum): Tracheophyta
ชั้น (Class): Magnoliopsida
อันดับ (Order): Zygophyllales
วงศ์ (Family): Zygophyllaceae
สกุล (Genus): Guaiacum
ชนิด (Species): Guaiacum officinale L.

ชื่อพ้องที่พบในฐานข้อมูลอนุกรมวิธาน: Guaiacum bijugum Stokes, Guaiacum breynii Spreng. และ Guajacum officinale L. โดยชื่อที่ยอมรับในฐานข้อมูล TH-BIF คือ Guaiacum officinale L.

การตรวจสอบเอกลักษณ์สมุนไพร

การตรวจสอบเอกลักษณ์ แก้วเจ้าจอม ควรเริ่มจากการยืนยันลักษณะทางพฤกษศาสตร์ของต้น ได้แก่

ใบประกอบแบบขนนกปลายคู่
ใบย่อยประมาณ 2–3 คู่
ใบย่อยรูปรีหรือรูปไข่กลับ ปลายมน ขอบเรียบ
ดอกสีฟ้าอมม่วงหรือฟ้าคราม มี 5 กลีบ
เกสรเพศผู้ 10 อัน
ผลแห้งแตก รูปคล้ายหัวใจและมีครีบ 2 ข้าง
เมล็ดมีเยื่อหุ้มสีแดง
ลำต้นและกิ่งมีข้อพองเป็นปุ่ม ๆ

สำหรับวัตถุดิบสมุนไพรที่นำไปทำสารสกัด ควรยืนยันชนิดพืชด้วย ตัวอย่างพรรณไม้แห้ง (voucher specimen) ร่วมกับการตรวจสอบทางจุลทรรศน์และวิธีทางเคมี และในงานวิจัยสมัยใหม่สามารถใช้ DNA barcoding หรือข้อมูลลำดับพันธุกรรม เป็นเครื่องมือช่วยยืนยันชนิดได้ โดยฐานข้อมูล TH-BIF มีข้อมูลพันธุกรรมของ G. officinale อยู่แล้ว

แหล่งข้อมูลอ้างอิง

กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช. (2559). แก้วเจ้าจอม (Guaiacum officinale L.). สารานุกรมพืช.
มหาวิทยาลัยมหิดล. (ม.ป.ป.). แก้วเจ้าจอม. ฐานข้อมูลทรัพยากรชีวภาพ.
มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา. (ม.ป.ป.). แก้วเจ้าจอม (Lignum vitae).
มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. (ม.ป.ป.). แก้วเจ้าจอม. ศูนย์เรียนรู้การเกษตรกำแพงแสน.
สำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. (ม.ป.ป.). Guaiacum officinale L.: แก้วเจ้าจอม. ระบบฐานข้อมูลความหลากหลายทางชีวภาพประเทศไทย (TH-BIF).
มูลนิธิหมอชาวบ้าน. (ม.ป.ป.). แก้วเจ้าจอม. หมอชาวบ้าน.
Nakano, Y., et al. (2017). Lignans from guaiac resin decrease nitric oxide production in interleukin 1β-treated hepatocytes. Journal of Natural Medicines, 71(1), 190–197. https://doi.org/10.1007/s11418-016-1048-3
Sarkar, A., Datta, P., Das, A. K., & Gomes, A. (2014). Anti-rheumatoid and anti-oxidant activity of homeopathic Guaiacum officinale in an animal model. Homeopathy, 103(2), 133–138. https://doi.org/10.1016/j.homp.2013.08.006
Williams, L. A. D., & co-authors. (1994). Anti-inflammatory activity of Polygonum bistorta, Guaiacum officinale and Hamamelis virginiana in rats. Journal of Pharmacy and Pharmacology. https://doi.org/10.1111/j.2042-7158.1994.tb03795.x
Royal Botanic Gardens, Kew. (n.d.). Guaiacum officinale L. Plants of the World Online.
World Health Organization. (1973). Guaiac resin: JECFA evaluation. Joint FAO/WHO Expert Committee on Food Additives.
Food and Agriculture Organization of the United Nations. (2025). Guaiac resin (INS 314). Codex General Standard for Food Additives.